Sta eens even stil bij dit idee.

Jij bent ontstaan uit het samensmelten van een zaadcel en een eicel. Alleen dat al is eigenlijk niet te bevatten. Een minuscuul begin, waaruit een volledig mens groeide. Jij.

Vanaf dat allereerste moment hoefde jij helemaal niets te doen om je lichaam vorm te geven. Je lag veilig en warm in de baarmoeder en liet het leven zijn gang gaan. Zonder handleiding, zonder planning. En kijk wat er gebeurde: armpjes en beentjes vonden hun plek, een hartje begon te kloppen, organen ontwikkelden zich, beweging kwam vanzelf.

En jij?
Jij deed… niets.

Je vertrouwde erop dat het goed kwam. Dat alles zich op het juiste moment en op de juiste manier zou ontvouwen.

Ook je geboorte heb je niet zelf beslist. Het was gewoon je tijd. Alsof je lichaam wist: nu ben ik klaar. En op een wonderlijke manier vond je je weg, door het geboortekanaal, met precies die bewegingen die nodig waren.

Na je geboorte ging dat natuurlijke proces verder. Eerst lag je. Dan tilde je je hoofdje op. Je rolde, zat, stond en liep. Heeft iemand je dat écht geleerd? Of zat dat weten al in jou ingebakken?

Toch beginnen we als mens al snel met sturen. Vanaf de geboorte – soms subtiel, soms heel duidelijk – leren we kinderen hoe ze moeten functioneren in deze maatschappij. En laat ons eerlijk zijn: dat is voor veel dingen ook heel waardevol.
Hoe hou je een lepel vast?
Wat is beleefd?
Hoe kleed je je aan?
Hoe leer je schrijven, omgaan met technologie, met computers, smartphones en tablets?

Maar zijn we daarin niet een beetje doorgeslagen?
Zijn we misschien vergeten dat veel dingen ook vanzelf kunnen groeien?
En kunnen we eigenlijk wel alles sturen?

Steeds vaker blijkt van niet.

De natuur en ook onze eigen natuurlijke aard is zo verfijnd, zo intelligent en zo perfect afgestemd dat we haar niet kunnen nabootsen of verbeteren door controle. Integendeel. Telkens weer ontdekken we dat ‘het beter maken’ vaak een keerzijde heeft. Soms meteen zichtbaar, soms pas veel later.

Hoe meer we ontdekken, hoe duidelijker het wordt hoeveel we eigenlijk nog níét weten over het wonder van het leven.

En daar komt ontspanning in beeld.

Hoe meer spanning we vasthouden, hoe minder ruimte onze natuurlijke kracht krijgt. Dan proberen we over te nemen, te forceren. Het is alsof we tegelijk op de rem én het gaspedaal duwen. Uitputtend, verwarrend en uiteindelijk weinig effectief.

Wanneer we ontspannen, wanneer we terug durven vertrouwen in onze authenticiteit, laten we die rem los. Dan hoeft het gaspedaal niet meer zo hard ingedrukt te worden. Dingen mogen weer ontstaan, groeien, zich ontvouwen.

En geloof me: daar zijn heel wat aangename gevolgen aan verbonden.